diyoy:cookies of the poor

Marami tayong hilig na cookies noong bata pa tayo. Ang mga mayayaman ay meron mga cookies ‘n cream, buttered cookies at kung anu-ano pang mga pangsosyal na mga pangalan. Samantala tayo namang mga anak ng mahihirap ay takam na takam naman sa kakakain ng patatas, rolling bayan (‘yong cookies na may matigas na swirl design na kulay red) at diyoy.

Nang nakalipas lang na Disyembre nalaman ko kung ano yong English name ng diyoy na kinahihiligan ko. Nagkataon kasi na naiihi ako pagbaba ko ng bus sa Ecoland Bus Terminal ng Davao. Sa kakahanap ko ng CR ay napadaan ako sa isang bakeshop. Nagkataon naman na meron silang tinitindang diyoy. Tapos nakasulat doon sa label  “sugar coated balls”.

Marami kasing supply ng cookies na ito noong kabataan ko pa. Nang tumuntong na ako ng hayskul ay dahan-dahan na itong nawala sa mga sari-sari stores sa aming bayan. Mas lalo pang mahirap hanapin ito noong nasa kolehiyo na ako.

Muli lang nagkasalubong yong landas namin ng ako na ay nagtratrabaho sa gobyerno. Ngunit napakalayo naman ng gumagawa nito sa aming bayan – 100 kilometers away from my town. Kaya kung nagagawi ako doon ay bumibili ako ng tag-iisang karton.

Matamis at sobrang lutong ng cookies na ito. Depende sa gumagawa, meron sobrang tigas. As in feeling mo matatanggal ‘yong ngipin mo pagkinakain mo ito dahil sa sobrang tigas. Ang basehan kung maganda ang pagkagawa ay kung hindi siya matigas pero sobra naming lutong nito.

Naalala ko pa noong nasa elementarya ako na ginagawa itong pangkulay ng lips ng mga kaklase ko. Yong kulay pula kasi na nagko-coat sa kanya ay nag-iiwan ng kulay pula na mantsa sa balat kaya inilalagay din nila sa kanilang mga labi.

Sa tuwinang  nag-aabot ang aming landas ay bumibili ako nito. Siguro if magawi naman ako ng Davao. Yong dati ko kasing suki sa Barobo, Surigao del Sur ay lumipat na ng tindahan. Hindi ko alam kung saan na siya ngayon gumagawa.